Przy stacji założono cmentarz, a pierwszego, tragicznie zmarłego, wielorybnika pochowano tu w 1908 roku. Na cmentarzu spoczęło ok. 40 wielorybników, czyniąc go największym cmentarzem w Antarktyce.
W 1928 roku Deception Island stała się bazą dla pilotów George’a Huberta Wilkinsa (1888–1958) i Carla Bena Eielsona (1897–1929), którzy zamierzali dokonać pierwszego lotu transantarktycznego. 16 listopada 1928 roku wystartowali z zaimprowizowanego pasa startowego na brzegu Whalers Bay, dokonując pierwszego lotu w Antarktyce.
W lutym 1944 roku, w ramach tajnej operacji Tabarin, której celem było zabezpieczenie trwałej obecności Wielkiej Brytanii w Antarktyce, Wielka Brytania założyła na brzegu Whalers Bay jedną ze swoich trzech baz w regionie – Bazę B. Po pożarze w 1946 roku baza została odbudowana i funkcjonowała do 5 grudnia 1967 roku, kiedy została znacznie uszkodzona podczas erupcji wulkanu. W latach 1968–1969 służyła jeszcze za bazę dla operacji lotniczych British Antarctic Survey, lecz 23 lutego 1969 roku została ponownie zniszczona przez kolejny wybuch wulkanu i ostatecznie zamknięta.
Zatoka została ponownie zmapowana przez jednostkę do badań hydrograficznych Royal Navy (ang. Royal Navy's Hydrographic Survey Unit) w latach 1948–1949.