Wykończeniem przybrania były białe lub różowe guziki umieszczone na wierzchołkach trójkątów lub komórki komponowane z marszczonej tasiemki, koralików albo cekinów. Wzory umieszczano też na fałdach w pasie. Angierka nie jest elementem stroju właściwym Kurpiom Białym, znajdujemy je na Litwie, u łowickim Księżaków i w Opoczyńskiem.
Uroczystym nakryciem głowy mężatek był czepek z tiulu bawełnianego zdobiony białym haftem. W grupie pułtuskiej nazywano go cypkiem ze skrzydłami, w grupie ostrowskiej cypkiem z kacurem. Taki cepek zwano kurpieckim w odróżnieniu do późniejszych cepków ślacheckich. Używano ich do ok. 1900. Czepek składał się z głowy (kawałek tiulu lub batystu zmarszczony i ściągniętego sznurkiem, zakrywający głowę, zakończony przy twarzy karbowaną fryzką z koronki – langietką, pozbawiony ozdób) i skrzydeł (trapezoidalny płat tkaniny doszyty do głowy, luźno opadający na ramiona). Na czepek nakładano chustkę salinówkę złożoną na dwa nierówne trójkąty z zakładem po przekątnej i zawiązaną w mocny węzeł na karku tak, że było widać fryzkę, ale nie włosy. Dawniej węzeł wiązano na czubku głowy, później z tyłu, ukrywając go pod rozłożonym końcem chustki. Starsze kobiety nosiły chustki lilowe, pieprzowe lub na dnie czarnym, młode – na dnie pomarańczowym, czerwonym, zielonym lub modrym.