Drużbowie ubierali się podobnie, z tym że bukiet przypisali z lewej strony czapki. Sukmany świąteczne robiono z białego sukna (Pułtuskie) albo z trząski – szarej wełny pomieszanej z białą przed sprzędzeniem. Świąteczne męskie koszule Kurpiów z Puszczy Białej miały dawniej na kołnierzyku biały haft.
Strój kobiet Kobiety nosiły samodziałowe koszule typu przyramkowego sięgające kolan. Przód, tył i rękawy szyto z bielonego płótna lnianego, zaś kołnierz, mankiety i czasem przyramki – z podwójnie złożonego płótna samodziałowego w połowie lub w całości bawełnianego, natomiast dół koszuli (nadołek lub odziemek) z grubszego tłuścinnego płótna. Koszula z przodu miała rozcięcie i była zapinana na guzik lub wiązana na wstążkę. Kołnierz i mankiety obszywano ząbkami z tasiemki, a później – w grupie ostrowskiej – wąską koronką klockową wykonaną białą nicią i podkreślającą linię nicią czerwoną. Koszule w grupie ostrowskiej i pułtuskiej były identyczne, różniły się tylko szerokością rękawów, przyramków, kołnierza i mankietów, co wynikało z bogatszego haftu w grupie pułtuskiej. Koronka na mankietach koszul świątecznych sięgała połowy dłoni. Rzadko noszono koszule z mankietami z cienkiego batystu albo muślinu, a jeśli były, to ozdobę gęsto marszczono, a potem pokrywano haftem.