W obejściu noszono buśki-treple na drewnianej podeszwie, często robione z cholew starych butów. Rzadko noszono słomkowe kapelusze.
Portki letnie były samodziałowe, białe. Zimą i w chłodne dni donaszano stare ubrania albo chodzono w portkach z grubszego płótna ufarbowanego na ciemny kolor. Ciamarę zastępowano watowaną kamizelką z rękawami lub sukmaną z samodziału na miejską modę. W mrozy czasem noszono sięgające kolan jasnobrązowe kożuchy ze skór czarnych baranów, bez zapięcia, i czarną stożkową barankową czapkę zwaną majdanem. Koło Ostrowi Mazowieckiej noszono krótkie białe wcięte kożuchy bez kołnierza. Rękawice robiono z wełny z jednym palcem, często też z samodziału.
Męski strój weselny (świąteczny) obejmował: samodziałową lnianą koszulę z wąskim haftowanym kołnierzem wiązaną na czerwony fafurek (wstążkę), do tego jasne samodziałowe portki z wełny biało-szarej, czamarę obszytą czarną taśmą i zygzakiem z czarnej taśmy na dole. Mężczyzna przepasywał się czerwonym wełnianym pasem – końce zwisały z przodu, po bokach. Zakładano czarne buty z cholewami zaprasowanymi w obarzanek. Głowę nakrywano czapką na cztery prawdy z popielatego samodziału, obszytą czarnym lub siwym barankiem. Z prawej strony do czapki mocowano bukiet kwiatów i wstążkami o długości łokcia.