Od kwietnia 1946 był wicedyrektorem PKP odpowiedzialnym za całość prac projektowych i studialnych związanych z odbudową linii, stacji i węzłów sieci PKP oraz odtworzenie zniszczonej dokumentacji węzła warszawskiego,

W październiku 1946 przeszedł do pracy na Politechnice Warszawskiej, na której od lata 1945 prowadził wykłady zlecone. W latach 1946–1948 był profesorem zwyczajnym na Wydziale Inżynierii a od 1949 na Wydziale Ruchu Kolejowego. Na Politechnice kierował Katedrą Budowy Kolei (1949–1958) oraz był zastępcą dyrektora Inżynierskiego Kursu Ruchu Kolejowego (1847–1848). W swych badaniach S. zajął się analizą pracy stacji, projektowaniem górek rozrządowych, prawidłowym rozwiązywaniem głowic torowych w oparciu o «dynamikę staczania» w przystosowaniu do warunków polskich. Badania te stały się podstawą mechanizacji i automatyzacji układów stacji rozrządowych. Wyniki swych prac ogłaszał na łamach „Inżyniera Kolejowego” przed wojną, a po wojnie w „Przeglądzie Kolejowym” i „Problemach Kolejnictwa”. Był autorem kilku podręczników i skryptów. Po przejściu na Politechnikę nadal współpracował z Ministerstwem Komunikacji jako członek Rady Technicznej (1946–1950), a następnie był doradcą Rady Komunikacyjnej.