Równocześnie był wykładowcą i pracownikiem Politechniki Warszawskiej, Był starszym asystentem w kierowanej przez Aleksandra Wasiutyńskiego Katedrze Budowy Dróg Żelaznych. W latach 1919–1934 prowadził zajęcia z budowy i eksploatacji kolei, a w roku akademickim 1922/1923 wykładał podstawy kolejnictwa na Wydziale MechanicznymWykaz zmarłych Profesorów Politechniki Warszawskiej pochowanych na Powązkach w Warszawie, oprac. Elżbieta Borysowicz, Warszawa 2015, s. 80. Współpracował także z Akademią Nauk Technicznych, gdzie był sekretarzem Komisji Słownictwa Technicznego. W 1939 został członkiem Komisji Językowej Ministerstwa Komunikacji.
Po wybuchu II wojny światowej ewakuowany do Równego, powrócił do Warszawy w październiku 1939. Podczas okupacji niemieckiej pracował jako kasjer w Przedsiębiorstwie Robót Inżynieryjnych inżyniera Jerzego Marynowskiego. Wybuch powstania warszawskiego 1944 r. zastał go w Krakowie.
W lutym 1945 zgłosił się do Ministerstwa Komunikacji, w którym w kwietniu tego roku został zastępcą naczelnika Biura Planowania i szefem Wydziału Projektowania Linii i Stacji.