fabryka została wysadzona w powietrze, a transformatory poważnie uszkodzone. Ich odbudowa zajęła sporo czasu m.in. z powodu ogólnego braku materiałów, a także w związku ze zniknięciem w 1944 roku głównego inżyniera projektu. W 1945 roku wszystkie trzy lokomotywy zostały wysłane do stacji Myrdal w celu przechowywania do czasu ukończenia produkcji transformatorówGubberud & Sunde (1992): 65.
Lokomotywy otrzymały transformatory w 1947 roku, które zamontowano w Oslo, a 24 maja dostarczono jednostkę o numerze 2064. Koszt trzech lokomotyw wyniósł 1 297 905 milionów koron norweskich. Początkowo tylko jedna jednostka została przetransportowana do Flåm. Pozostałe dwie jednostki pozostały we wschodniej Norwegii; jedna jednostka stacjonowała jako lokomotywa manewrowa na dworcu zachodnim w Oslo, druga w Skien. Jednostki stacjonujące w Oslo i Skien miały problemy z różnym działaniem hamulca reostatycznego (w zależności od kierunku jazdy pociągu), czego nie zaobserwowano we Flåm. Problem został rozwiązany przez nieznaczną zmianę napięcia wzbudzenia. Jednostka stacjonująca we Flåm była okresowo wysyłana do służby w Oslo, a w tym czasie we Flåm stacjonować miała nowa jednostka. Lokomotywa o numerze 2064 wróciła do Flåm 21 stycznia 1949 roku bez konieczności odsyłania drugiej jednostki do Oslo, a od 17 lutego 1955 r.