Pierwotnie linia Hardanger wykorzystywała elektryczne zespoły trakcyjne serii 64Aspenberg (1994): 251. W dniu 28 marca 1940 r. norweskie NSB wysłało zaproszenie do przetargu na dwa zespoły trakcyjne, które byłyby podobne do serii 64. NSB poprosiło potencjalnych wykonawców o przedstawienie ofert zarówno na pociągi z aluminium jak ze stali. Norweskie NSB zrezygnowało z zamierzonych planów i zamiast tego w dniu 4 października 1940 r. zawarło umowę na dostawę trzech lokomotyw elektrycznych. Jednostki miały być dostarczone w 1942 roku. Elementy mechaniczne i montaż zostały wykonane przez Thune, a części elektryczne dostarczyła firma NEBB, z wyjątkiem transformatora i sterowników elektrycznych, które zostały zbudowane przez Per KureGubberud & Sunde (1992): 64.
Do 1944 r., kiedy Norwegia była okupowana przez Niemcy w ramach drugiej wojny światowej, na linii Flåm zainstalowano sieć trakcyjną. Lokomotywy w Thune były prawie ukończone, oczekiwały na transformatory, które były w Per Kure. Było to w okresie apogeum sabotażu ruchu oporu, a pracownicy Per Kure dołączyli do komunistycznej grupy oporu Osvald. Ze względu na alianckie bombardowania Niemiec, Per Kure nakazano montować silniki lotnicze w ramach zdecentralizowanego łańcucha produkcyjnego. Osvald uznał fabrykę za uzasadniony cel i 30 maja 1944 r.