Japonia utworzyła flotylle niszczycieli (suiraisentai) w nowej organizacji floty z 10 lipca 1914 roku, lecz zaadaptowane w roli ich okrętów flagowych starsze krążowniki były zbyt powolne, zwłaszcza dla potrzeb nowo wprowadzanych podczas wojny szybszych niszczycieliPoczątkowo jako okręty flagowe flotylli niszczycieli używane były stare krążowniki pancerne i pancernopokładowe napędzane maszynami parowymi, dopiero od 1918 roku używane były w tym celu nowsze turbinowe krążowniki typu Chikuma, lecz też były zbyt wolne (26 węzłów) (). Plany nowych okrętów, określonych jako „krążowniki 3500-tonowe”, opracowała w 1915 roku Sekcja Budowy Okrętów Departamentu Technicznego Marynarki. Ich koncepcja była inspirowana i częściowo wzorowana na brytyjskich krążownikach lekkich typu i ich następcach typu C (Caroline) – japońska marynarka i przemysł okrętowy były jeszcze w tym czasie blisko związane z brytyjskimi na skutek sojuszu między oboma krajami i Japończycy mogli korzystać z brytyjskich doświadczeń. Zwłaszcza doświadczenia z bitwy jutlandzkiej potwierdziły celowość uzbrajania krążowników w jednolitą artylerię największego kalibru umieszczoną w osi wzdłużnej, zamiast mieszanej umieszczonej na burtach, oraz silniejsze uzbrojenie torpedowe – na co Brytyjczycy przechodzili dopiero od 1916 roku.