W roku następnym lub w 1671 r.M. Kuczyńska, Joanicjusz..., s. 93–94. archimandryta Joannicjusz udał się do Moskwy, by uzyskać potwierdzenie prawa monasteru Jeleckiego do posiadanych majątków ziemskich i by prosić cara o finansowe wsparcie remontu klasztoru. Został przyjęty przez cara na osobistej audiencji, wręczył mu egzemplarz Mesjasza prawdziwego i wygłosił przemowę-pozdrowienie. Wygłosił również homilię na XX niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego w cerkwi Narodzenia Matki Bożej na Kremlu, w obecności Aleksego. Car potwierdził jego godność archimandryty, a także przekazał klasztorowi bogate dary (księgi liturgiczne, wino liturgiczne, kadzidło i wosk, stroje kapłańskie, pieniądze). Archimandryta Joannicjusz doprowadził do znaczącej rozbudowy klasztoru, którym kierował. Zainicjował odbudowę zniszczonego soboru Zaśnięcia Matki Bożej, budowę cerkwi refektarzowej, murowanego budynku mieszkalnego dla mnichów oraz utworzenie biblioteki. Pozyskał licznych darczyńców, którzy wsparli wspólnotę, w tym pułkownika czernihowskiego Wasyla Dunina-Borkowskiego i hetmana Iwana Samojłowicza. W 1679 r. odbudowa i rozbudowa monasteru była faktycznie skończona, ale jeszcze w 1686 r. klasztor otrzymał z Moskwy naczynia liturgiczne.