Po Anschlussie Austrii do III Rzeszy w marcu 1938 partia zaostrzyła swoją retorykę. Do wstąpienia do partii swoich pracowników zmuszały liczne niemieckie firmy z czechosłowackiego pogranicza; zarówno członkom pozostałych partii niemieckich (głównie socjaldemokratom), jak i cywilom grożono konfiskatą majątku i wywózką do obozu koncentracyjnego w razie niewstąpienia do partii. Die Zeit publikował nazwiska niemieckich dzieci uczęszczających do czeskich szkół żeby szykanować ich rodziców, zaś niektórzy rdzenni Czesi z Kraju Sudetów wstępowali do partii chcąc ochronić swoje rodziny przed prześladowaniami. W maju 1938 do partii w jej szczycie należało 1 320 193 członków (około 43% populacji Kraju Sudetów), a wyborach lokalnych w 1938 zebrała blisko 90% głosów niemieckich.
30 czerwca partia odrzuciła propozycję tzw. statutu narodowościowego z kolejnymi koncesjami czechosłowackiej władzy wobec Niemców sudeckich. Od sierpnia 1938 lord Runciman bezskutecznie negocjował porozumienie rządu Czechosłowacji z Niemcami sudeckimi w imieniu rządu brytyjskiego Chamberlaina. 5 września władza czechosłowacka wystosowała porozumienie w kwestii realizacji żądań, które w praktyce stanowiły 90–95% postulatów programu karlsbadzkiego.