Zamiast trocheja w stopie szóstej może pojawić się również czteromorowy spondej (wtedy bez kataleksy), dlatego ostatnia sylaba jest nazywana obojętną (łac. syllaba anceps).
Możliwość podmiany daktylów na spondeje powoduje, że wers heksametru może mieć od 12 do 17 sylab, ale zawsze składa się z 24 mor. Generalnie większa liczba stóp spondeicznych (czyli mniejsza liczba sylab) sprawia wrażenie dostojeństwa i siły, natomiast większa liczba daktylicznych – wrażenie lekkości i ruchliwości, co utalentowani poeci potrafili powiązać z aktualną treścią opowiadania, np.: 12 sylab: (Enniusz, dostojeństwo sędziwego króla miasta Alba Longa) 13 sylab: (Wergiliusz, cyklopi przy pracy) 17 sylab: (Wergiliusz, rytm konia w galopie)
Cezury W środku wersu występuje jedna obowiązkowa przerwa międzywyrazowa, tzw. cezura (). Ze względu na ulokowanie cezur wyróżnia się cztery główne postacie heksametru:
Cezura męska (): pauza po piątej półstopie (czyli po trzeciej arsie ()); jest to postać najczęściej występująca u poetów łacińskich. Przykład: (Iliada); // (Eneida).
Cezura żeńska (gr. kata triton trochaion, po trzecim trocheju), o sylabę dalej, niż cezura męska (); ta z kolei najczęściej występuje u poetów greckich.