Biskupka mariawicka 28 marca 1929 r., po wprowadzeniu w Starokatolickim Kościele Mariawitów kapłaństwa kobiet Antonina Maria Izabela Wiłucka wraz z 11 innymi siostrami zakonnymi została w Świątyni Miłosierdzia i Miłości w Płocku wyświęcona na diakonkę i kapłankę; jeszcze tego samego dnia w tym samym miejscu otrzymała sakrę biskupią. Od tego czasu z tytułem arcykapłanki wchodziła w skład zarządu Starokatolickiego Kościoła Mariawitów obok biskupów: Romana Marii Jakuba Próchniewskiego, Klemensa Marii Filipa Feldmana i Wacława Marii Bartłomieja Przysieckiego. Do jej obowiązków należało m.in. roztaczanie szczególnej opieki nad kapłaństwem sióstr. W 1926 r. Antonina Maria Izabela Wiłucka-Kowalska uczestniczyła w delegacji biskupów mariawickich na Bałkany i Bliski Wschód. Brała udział w przedstawianiu Kościołom wschodnim działalności Kościoła Mariawitów i jego posłannictwa.
Po rozłamie w Kościele Mariawitów w 1935 r. opowiedziała się za arcybiskupem Janem Marią Michałem Kowalskim i wraz z nim została przesiedlona z Płocka do Felicjanowa. Pełniła nadal urząd przełożonej Zgromadzenia Sióstr Mariawitek i uczestniczyła w zarządzie Kościoła Katolickiego Mariawitów (denominacja felicjanowska).