W 1875 roku kontroler katastralny Napilly opracował kolejny plan zagospodarowania przestrzennego Katowic, który stanowił niejako kontynuację planu z 1856 roku, lecz jego główną funkcją było zagospodarowania wolnych jeszcze terenów pod zabudowę miejską. Na planie tym naniesiono szachownicowy układ ulic w granicach ówczesnego miasta. Wcześniej, bo na przełomie lat 60. i 70. XIX wieku zaczęto wytyczać ulice po wschodniej stronie Katowic, w tym ulicę Mariacką. Na początku lat 70. XIX wieku uregulowano ulicę św. Jana, budując u jej wylotu wiadukt kolejowy. W latach 70. XIX wieku zaczęto rozbudowę miasta po południowej stronie torów kolejowych, wokół ulic Andrzeja i Mikołowskiej. Pod koniec 1870 roku w Katowicach istniało 48 budynków trójkondygnacyjnych, 68 dwukondygnacyjnych i 151 jednopiętrowych domów.
mały|lewo|Fragment placu Wolności na pocztówce wydanej w 1917 roku
W ostatnim ćwierćwieczu XIX wieku po latach kryzysu gospodarczego lat 1874–1880 w Katowicach rozwijał się silny ruch budowlany w rejonie placu Wolności, ulicy Mariackiej i południowej części Katowic. Powstało wówczas kilkadziesiąt kamienic w stylu eklektyzmu i wiele z nich posiada cechy stylów historycznych. W latach 70.