szerokości studni kwantowych, a więc efektywnej wymiarowości nośników, możemy wybierać długość fali światła emitowanego w akcie luminescencji w sposób pożądany w danym przyrządzie.
Na początku lat osiemdziesiątych postępujący rozwój technologii, a zwłaszcza bardzo precyzyjnych technik litograficznych, umożliwił związanie elektronów w strukturze kwazijednowymiarowej, czyli tzw. drucie kwantowym. Druty kwantowe wykonuje się w postaci miniaturowych pasków wytrawionych w próbce zawierającej studnię kwantową. Ze względu na link=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Colloidal_nanoparticle_of_lead_sulfide_(selenide)_with_complete_passivation.png|mały|Wyidealizowany obraz koloidalnej nanocząstki siarczku ołowiu (seleniku) z całkowitą pasywacją kwasem oleinowym, aminą oleilową i ligandami hydroksylowymi (rozmiar ≈5 nm) ograniczone możliwości litografii ich wymiary poprzeczne (10–500 nm) są zwykle wyraźnie większe niż grubość studni.