Przed przejściem do Krakowa przygotowywał reorganizację Biblioteki Uniwersytetu Lwowskiego, w 1919 pracował nad unowocześnieniem Biblioteki Uniwersytetu Wileńskiego.

Jako historyk zajmował się historią Polski XV i XVI w., historią średniowieczną Europy wschodniej, dyplomatyką. Był zwolennikiem poglądu o kierowniczej roli wielkich osobowości w historii. Zainicjował badania nad ustrojem i związkami kulturalnymi oraz politycznymi Polski doby Kazimierza Jagiellończyka. Badał stosunki Polski z Węgrami i Krzyżakami w XV i XVI wieku. Analizował akt kardynała Idziego dla Opactwa Benedyktynów w Tyńcu (Najstarszy dokument polski, 1888). Wydał Akta Aleksandra króla polskiego... (1501–1506) (1927). Polemizował z Wojciechem Kętrzyńskim w przedmiocie wydawania dokumentów średniowiecznych oraz badania ich autentyczności. W latach 1904–1905 był redaktorem Kwartalnika Historycznego. Do Polskiego Słownika Biograficznego napisał życiorys Jana Długosza (tom V, 1939–1946).