Hetmani w Polsce Słowo hetman (do XV wieku capitaneus, etman) początkowo oznaczało kapitana lub rotmistrza ustanowionego przez króla. Król mianował również hetmana generalnego i nadwornego, mógł ich też z miejsca dymisjonować. Od końca XVI wieku funkcja ta stała się dożywotnią. Od tego stulecia słowo to oznaczało już wodza naczelnego (łac. dux exercituum). Powstał wówczas stały urząd hetmana koronnego i litewskiego jako najwyższego dowódcy polskich i litewskich sił zbrojnych w okresie Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
Początkowo tytuł hetmana nadawany był osobie, która w imieniu króla dowodziła całością lub częścią wojsk. Stanowisko to pierwotnie nadawano tylko na czas wojny lub kampanii, lecz od 1581 zapoczątkowano praktykę mianowania dożywotnich hetmanów sprawujących całość funkcji administracyjnych i dowódczych. W wielu przypadkach monarcha przejmował na siebie obowiązki dowódcze, a hetman pozostawał wówczas jego pierwszym podkomendnym. Zewnętrzną oznaką godności hetmańskiej była buława oraz znak hetmański lub buńczuk.