pisywał artykuły do gazet „Mannheimer Zeitung” i „Prager Tageblatt”. W swoim dzienniku deklarował się wówczas jako antybolszewicki socjalista, opowiadając się za rozwiązaniem konfliktu klasowego poprzez zjednoczenie społeczności narodowej w masowym ruchu burżuazyjnym. Przywódcę umiarkowanych socjalistów Kurta Eisnera obwołał pośmiertnie bohaterem, natomiast republikę popierał tylko jako zaporę dla rewolucjonistów, domagając się w jej miejsce „dyktatury (ale nie proletariatu!)”.

W kwietniu 1919, po zabójstwie Eisnera przez prawicowego ekstremistę i powstaniu Bawarskiej Republiki Rad, zaciągnął się do bawarskiego Freikorpsu pod komendę Franza von Eppa i wziął udział w krwawym stłumieniu Republiki Rad przez wojska rządowe. 15 lipca 1919 otrzymał świadectwo zdania wojennego egzaminu dojrzałości (oceny: bardzo dobry – matematyka, fizyka i historia, dobry – niemiecki, łacina i greka). Po ukończeniu szkoły średniej w 1919 r. studiował prawo i ekonomię na Uniwersytecie Chrystiana Albrechta w Kilonii i na Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium. Według własnych wspomnień od lata 1919 należał do Towarzystwa Thule. Poprzez działalność w tej tajnej organizacji poznał Antona Drexlera i Karla Harrera, założycieli Niemieckiej Partii Robotników (niem. Deutsche Arbeiterpartei, DAP), do której następnie wstąpił.