Jej pierwszym prezesem został Jan Rekowski-Styp. W 1929 roku ZPwN zakupił okazały budynek zlokalizowany naprzeciw złotowskiego ratusza i utworzył w nim Dom Polski. Znalazły w niej siedzibę biura Związku i Polsko–Katolickiego Towarzystwa Szkolnego, a także szkoła polska, której kierownikiem został Juliusz Zieliński. Polacy na ziemi złotowskiej stanowili prężne środowisko nawet w czasie III Rzeszy.
W 1938 roku po kolejnych zmianach administracyjnych Złotów został włączony do prowincji Pomorze rejencji pilskiej.
II wojna światowa
W czasie II wojny światowej w latach 1939–1941 z miasta wysiedlono większość Polaków do Generalnego Gubernatorstwa, a w zamian sprowadzono Niemców w ramach akcji kolonizacyjnej Heim ins Reich. Landrat złotowski, dr Ackmann jeszcze w 1941 roku stwierdził w raporcie do Goebbelsa: „Mniejszość polska na Ziemi Złotowskiej wykazuje jeszcze teraz świadomą i pewną siebie postawę”. Polska organizacja konspiracyjna Odra była obecna w Złotowie i obserwowała niemiecką działalność gospodarczą. Miasto zostało zdobyte przez jednostki 4 dywizja piechoty 1 Armii Wojska Polskiego pod dowództwem gen. Bolesława Kieniewicza (ku jego czci w domu na ul. 8 marca 16 wmurowano tablicę pamiątkową).