Wielu wczesnych wykonawców bluesa prowadziło wędrowny tryb życia. Znaczny odsetek stanowili muzycy niewidomi lub dotknięci innymi niepełnosprawnościami, dla których działalność muzyczna stanowiła jedno z nielicznych źródeł utrzymania. Przemieszczali się oni między społecznościami z wykorzystaniem rozwijającej się infrastruktury transportowej, podróżując koleją, statkami parowymi, wozami, a także pieszo. W warunkach mobilnego trybu życia istotne znaczenie miała możliwość łatwego przenoszenia środków wykonawczych, co sprzyjało upowszechnieniu gitary jako podstawowego instrumentu akompaniującego.
Zróżnicowanie regionalne bluesa uległo początkowo utrwaleniu, a następnie stopniowemu zatarciu w wyniku nasilającej się migracji ludności afroamerykańskiej na północ Stanów Zjednoczonych, zapoczątkowanej po niepowodzeniu okresu Rekonstrukcji po wojnie secesyjnej. Proces ten przyspieszał w drugiej połowie XIX wieku, osiągając pierwsze apogeum w latach bezpośrednio poprzedzających I wojnę światową. Migranci z takich regionów jak Missisipi kierowali się m.in. do Chicago, częściowo w odpowiedzi na działania organizacji afroamerykańskich na Północy, które niekiedy oferowały nawet bezpłatny transport.