Chociaż katarzynki w Krokach sprzeciwiały się lituanizacji klasztoru, to uczyły się języka litewskiego i w latach 20. i 30. stopniowo przechodziły od używania języka polskiego do języka litewskiego, aby się asymilować ze społeczeństwem i móc pozyskiwać więcej kandydatek do zakonu z lokalnej społeczności.
Po I wojnie światowej nawiązano również, po wieloletniej przerwie, kontakt i współpracę katarzynek z domem generalnym w Braniewie. 19 września 1921 roku matka generalna Zgromadzenia św. Katarzyny Dziewicy i Męczennicy – Valeria Fuerske – napisała list do katarzynek w Krokach z pozwoleniem na ponowne przyłączenie się z domem generalnym w Braniewie. 19 marca 1922, uzyskawszy zgodę biskupów żmudzkiego i warmińskiego, w klasztorze w Krokach została uroczyście przyjęta odnowiona reguła i nowy Przewodnik duchowy. Siostry włożyły nowe zreformowane habity i odnowiły śluby zakonne według nowej formuły (z wyjątkiem jednej siostry). Rozpoczęły się wyjazdy sióstr z Krok do Braniewa, które umacniały więzi katarzynek litewskich z niemieckimi.