Doszedł on do przekonania, że bardzo dużą skuteczność odniesie strategia nalotów dywanowych przeprowadzanych przez duże formacje samolotów bombowych jednocześnie atakujących wybrane cele. Do nowej strategii opracowano nowe metody szkoleń załóg samolotów. Jednocześnie wymieniono awaryjne silniki ciężkich bombowców Short Stirling, oraz wprowadzono do służby Handley Page Halifax i Avro Lancaster, a później lekki bombowiec De Havilland Mosquito. Zmodernizowano także maszyny Bristol Blenheim i Bristol Beaufort. W 1942 brytyjski rząd zaakceptował rozpoczęcie kampanii strategicznych bombardowań niemieckich miast. Celem nalotów miały stać się główne ośrodki przemysłowe. Bombardowania miały obejmować cały rejon strategicznych zakładów przemysłowych, włączając w to węzły komunikacyjne i tereny mieszkaniowe. Uznano, że w ten sposób zostanie osłabiona niemiecka zdolność produkcyjna. W ten sposób dywanowe naloty stały się elementem totalnej wojny prowadzonej przeciwko hitlerowskim Niemcom. Pierwszym brytyjskim nalotem dywanowym był nalot na Lubekę przeprowadzony 28 marca 1942.