Natomiast w 1972 przeniósł się do Mediolanu, gdzie po opuszczeniu gazety turyńskiej, rozpoczął współpracę przy „Giornale”, gdzie sprawował urzędy miejskie z ramienia partii liberalnej.
Abbagnano zmarł, po krótkiej i nagłej hospitalizacji w mediolańskiej klinice 9 września 1990 w wieku 89 lat. Został pochowany na cmentarzu Santa Margherita Ligure, gdzie przez wiele lat spędzał swoje wakacje. Upamiętnia go tablica zamówiona przez władze miasta dla oddania mu hołdu.
Myśl Swoją działalność filozoficzną Abbagnano zaczął w latach 30. od opozycji wobec neoidealizmu włoskiego szkół Crocego i Gentilego, przypisując im irracjonalizm. Był w tym w ówczesnej filozofii włoskiej osamotniony. Tak jak dla Heideggera i Jaspersa filozofia jest dla Abbagnana krytyką metafizyki, przede wszystkim krytyką głęboko zakorzenionej w tradycji włoskiej humanistycznej koncepcji człowieka. Mimo to Abbagnano krytykuje także Heideggera i Jaspersa, przypisując im nihilizm – sam dąży do egzystencjalizmu pozytywnego, co zbliża go do filozofii nauki i neopozytywizmu.