Rozpoczął swoją przygodę nauczyciela od liceum Spedalieri w Katanii, jednak po krótkim czasie wrócił do Neapolu, aby podjąć pracę na stanowisku nauczyciela w liceum neapolitańskiej intelektualnej burżuazji Umberto I, gdzie nauczał do 1935 roku. W latach 1927–1936 pracował jako nauczyciel pedagogiki i filozofii w Instytucie Nauczania Sour Orsola Benincasa. W tym samym okresie aktywnie współpracował z czasopismem Logos, które było kierowane przez jego mentora Aliottę. Warto wspomnieć, że był tam sekretarzem. W latach 1936–1976 posiadał tytuł profesora zwyczajnego historii filozofii i wykładał na Uniwersytecie w Turynie. Do 1939 na Wydziale Pedagogicznym, a w następnych latach na Wydziale Literatury i Filozofii.

Po II wojnie światowej założył centrum studiów metodologicznych w Turynie i czasopisma naukowe „Rivista di filosofia” i „Quaderni di sociologia”. W latach 1952–1960 patronował grupie intelektualistów zwanej „neoilluministami”, stawiającej sobie za cel na wzór myśli oświeceniowej promowanie społecznej wartości wiedzy naukowej na przekór jej interpretacjom pragmatycystycznym i konwencjonalistycznym. od 1964 Pisał także stale dla gazety „La Stampa”.