numer tego stożka, który ugina się w podobnym stopniu co próbka, przyjmuje się jako równoważnik PCE badanego materiału. Wynik służy m.in. do klasyfikacji materiałów ogniotrwałych i kontroli jakości surowców.
Historia W 1782 roku Josiah Wedgwood opracował pierwszy skalowany przyrząd pirometryczny, oparty na skurczu prętów z gliny, co uznaje się za jedno z pierwszych praktycznych zastosowań pirometrii w ceramice. Nowoczesną postać stożków pirometrycznych opracował jednak dopiero Hermann Seger w latach 80. XIX wieku, publikując szczegółowe składy i procedury dla „stożków normalnych” przeznaczonych do kontroli temperatur w piecach przemysłu ceramicznego.
Stożki Segera zostały szybko przyjęte w europejskim przemyśle i ceramice artystycznej, a w literaturze fachowej z przełomu XIX i XX wieku podkreślano ich znaczenie jako pierwszego powtarzalnego, łatwego w użyciu standardu kontroli wypału. W 1896 roku w Columbus (Ohio) Edward J. Orton Jr. założył Standard Pyrometric Cone Company (obecnie Edward Orton Jr. Ceramic Foundation), która rozpoczęła masową produkcję stożków na rynek amerykański.