W celu rozszerzenia zakresu temperatur opracowano dodatkowe serie stożków o obniżonej temperaturze zgięcia, m.in. serie Cramera, Hechta i Simonisa. Do ich wytwarzania stosuje się mieszaniny podobnych surowców, lecz z dodatkiem szkła borokrzemianowego lub ołowiowego w postaci fryt szklanych, co umożliwia uzyskanie wiarygodnej deformacji w temperaturach niższych niż dla podstawowej serii Segera. Współczesne stożki pirometryczne produkowane przez różnych wytwórców zachowują tę ogólną koncepcję składu, przy czym receptury mogą zawierać także niewielkie ilości pigmentów ceramicznych, spoiw organicznych i innych dodatków technologicznych poprawiających wytrzymałość na sucho i stabilność wymiarową przed wypałem.
Budowa i serie stożków Stożki Segera wykonuje się w seriach, w których kolejne numery odpowiadają coraz wyższym temperaturom równoważnym. Standardowo odstęp między sąsiednimi numerami wynosi około 20 °C przy zdefiniowanym reżimie nagrzewania. Najbardziej znane serie to: stożki Segera (Niemcy), stożki Ortona (Stany Zjednoczone), stożki Staffordshire (Wielka Brytania).