Skład stożków Segera Pierwotne stożki Segera wykonywano z mieszaniny typowych surowców porcelanowych: kaolinu (gliny ogniotrwałej), skalenia potasowego lub sodowego, kwarcu (krzemionki) oraz węglanu wapnia, często w postaci mielonego marmuru. Do mieszaniny dodawano niewielkie ilości tlenku żelaza, pełniącego rolę topnika i markera barwnego. W ujęciu tlenkowym skład stożków można opisać jako wieloskładnikowy układ K₂O–CaO–Al₂O₃–SiO₂–Fe₂O₃, w którym przy nagrzewaniu powstaje eutektyczny stop krzemianowy o kontrolowanej lepkości.
Seger opublikował tabelę wzorcowych składów stożków numerowanych początkowo od 1 do 36 (później rozszerzoną do numeru 42), dobierając proporcje surowców tak, aby kolejne mieszanki miękły i wyginały się przy coraz wyższych temperaturach przy zadanym reżimie nagrzewania. Zmiana numeru stożka wiąże się przede wszystkim ze zmianą stosunku tlenku glinu do krzemionki – wraz ze wzrostem zawartości Al\₂O\₃ rośnie temperatura zgięcia stożka. W praktyce oznacza to, że stożki o niższych numerach zawierają relatywnie więcej frakcji topliwych (krzemionki i topników alkalicznych), natomiast stożki wysokotemperaturowe są bogatsze w tlenek glinu i mniej podatne na uplastycznienie w niższych temperaturach.