Poza turniejami wielkoszlemowymi wygrywał m.in. Italian Open w Rzymie – dwukrotnie w singlu (1962, 1971), raz w deblu (1962). Łącznie triumfował w 52 turniejach zawodowych, w finale przegrywał 21-krotnie. Był klasyfikowany na pozycji nr 1 na świecie przed przejściem na zawodowstwo (1961, 1962), a także w erze "open" (1968, 1969). W czołowej dziesiątce światowej figurował w latach 1959–1962 i 1968–1974, kończąc karierę w 1974 zajmował miejsce 10.
Przyczynił się do pięciu triumfów Australii w Pucharze Davisa. Występował w barwach narodowych regularnie w latach 1959–1962, a także w 1973, kiedy po raz pierwszy dozwolono byłym profesjonalistom startować w Pucharze Davisa. Grał także w Pucharze Świata, przyczyniając się do zdobycia przez Australię tego trofeum w 1972, 1974 i 1975.
Wielu ekspertów tenisa uważa, że gdyby nie przerwa na tenis zawodowy w latach 60. Laver wygrałby więcej turniejów wielkoszlemowych, być może poprawiając osiągnięcie Roya Emersona, który triumfował w dwunastu turniejach Wielkiego Szlema.
W 1981 został uhonorowany miejscem w Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.