W 1918 właścicielem kamienicy został Władysław Kościelski, poeta, wydawca i mecenas sztuki, właściciel dóbr Miłosław w Wielkopolsce. W latach 1918–1921 została ona przebudowana według projektu Juliusza Nagórskiego zgodnie ze wskazówkami Towarzystwa Opieki nad Zabytkami Przeszłości. W czasie przebudowy m.in. zmieniono dach z dwuspadowego na czterospadowy z niewielkimi lukarnami i wysokimi kominami, dodano neorenesansowe kamienne obramienia okien pierwszego piętra i przekształcono wnętrza, które otrzymały reprezentacyjne wyposażenie. W elewacji południowej w trakcie środkowym między skarpami przebito otwór drzwiowy nowej klatki schodowej. W budynku, w którego wnętrzach zachowano układ typowej trójtraktowej warszawskiej kamienicy z przechodnią sienią w partii centralnej, zainstalowano centralne ogrzewanie i windę, co w tamtym czasie na Starym Mieście było rzadkością. Na trzyosiowej oskarpowanej elewacji bocznej (od strony placu Zamkowego) odsłonięto fragment muru gotyckiego z oknem, a budynek został połączony z sąsiednią kamienicą nr 4 (Psałterią), również należącą do Kościelskich. Bogaty wystrój uzyskały także oficyny.