W celu podniesienia potencjału gospodarczego odrodzonego państwa polskiego oraz usunięcia krzywdzących dysproporcji socjalnych, postulowano przeprowadzenie radykalnych reform społeczno-gospodarczych. Państwo miało tuż po wojnie dokonać przejęcia na własność przedsiębiorstw zarządzanych w czasie wojny przez Niemców oraz wszystkich prywatnych gospodarstw przekraczających 50 ha (co było równoznaczne z likwidacją wielkiej własności ziemskiej) oraz utworzyć na tym areale gospodarstwa chłopskie o powierzchni od 8 do 15 ha, względnie powiększyć do takich rozmiarów gospodarstwa już istniejące. W tym aspekcie projektowana przez RJN reforma rolna szła jeszcze dalej niż reforma zrealizowana później przez PKWN, kiedy to na wzór sowiecki tworzono głównie gospodarstwa karłowate, z zamiarem ich późniejszej kolektywizacji. Kwestię, czy przejęcie ziemi i przedsiębiorstw przez państwo polskie nastąpi za odszkodowaniem dla ich prawowitych właścicieli czy też bez niego, pozostawiono do rozstrzygnięcia przez przyszły parlament. Aparat państwowy miał otrzymać prawo przejmowania lub uspołecznienia przedsiębiorstw użyteczności publicznej lub kluczowych gałęzi przemysłu, w celu wyrównania poziomu gospodarki Polski w stosunku do sąsiadów.