W możliwie najkrótszym czasie po zakończeniu wojny miały zostać przeprowadzone wybory do parlamentu, którego pierwszym zadaniem byłoby uchwalenie nowej, demokratycznej konstytucji (w miejsce nadal obowiązującej sanacyjnej konstytucji kwietniowej z 1935 r.), gwarantującej „zasady wszechstronnej wolności obywatelskiej, swobody religii, sumienia, przekonań politycznych, słowa, druku, zgromadzeń i stowarzyszeń oraz zasady równości praw obywatelskich przy równości obowiązków i niezależności wymiaru sprawiedliwości”. Stronnictwa reprezentowane w Radzie Jedności Narodowej opowiadały się za powrotem do konstytucji marcowej z 1921 r., z dużymi poprawkami, mającymi na celu wyeliminowanie nadmiernego rozbicia politycznego w parlamencie i ustabilizowanie władzy wykonawczej, takich jak w szczególności wprowadzenie progów wyborczych. Przewidywano daleko idącą decentralizację państwa poprzez rozwój różnorodnych form samorządu terytorialnego, gospodarczego czy zawodowego. Zbrojnym ramieniem kraju miała być apolityczna Armia Narodowa, powstała z połączenia struktur Armii Krajowej i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie po ich powrocie do kraju.