Sprzeciw wobec dalszemu uczestnictwu Polski wyraziło kilka delegacji, jednak w związku z brakiem formalnego protestu Górniak została dopuszczona do konkursu, a w finale zdobyła 166 punktów, dzięki czemu zajęła drugie miejsce. Dzięki sukcesowi osiągniętemu w konkursie stała się gwiazdą polskiego przemysłu rozrywkowego, m.in. zaczęła regularnie pojawiać się na okładkach poczytnych magazynów oraz udzielać wywiadów dla radia i telewizji. W czerwcu podczas 31. KFPP w Opolu odebrała nagrodę im. Karola Musioła za „indywidualność wykonawczą”.
Jeszcze przed występem na Eurowizji podpisała kontrakt z niezależną wytwórnią fonograficzną ORCA, której właścicielem był Wiktor Kubiak. Zgodnie z zapisami w kontakcie, była zobowiązana do nagrania sześciu płyt dla firmy. Pod koniec 1994 wydała singiel „Once in a Lifetime/To nie ja!”, który sprzedawany był w Polsce, Niemczech, Austrii i Szwajcarii. Piosenkarką zainteresowały się liczne wytwórnie płytowe, w tym polski oddział koncernu EMI – Pomaton EMI, który (poprzez wytwórnię ORCA) podpisał z nią kontrakt płytowy. Sukces odniosły także kolejne single Górniak: „Jestem kobietą” (rozszedł się w nakładzie 18 tys. egzemplarzy) i „Dotyk”. 8 maja 1995 wydała swój pierwszy album studyjny, również zatytułowany Dotyk, który rozszedł się w nakładzie ponad 400 tys.