W 1993 zdobyła trzecią nagrodę za wykonanie utworu „Room for Change” na Festiwalu Piosenki Krajów Nadbałtyckich w Karlshamn oraz wystąpiła w przedstawieniach muzycznych w Teatrze Buffo: Do grającej szafy grosik wrzuć (z klasycznymi polskimi popowymi przebojami sprzed ery rock and rolla), Blues minus (z piosenkami autorstwa Jonasza Kofty) i Nie opuszczaj mnie (z polskimi wersjami piosenek Jacques’a Brela). mały|Górniak (1992) W 1994 przyjęła zaproszenie Telewizji Polskiej do reprezentowania Polski w 39. Konkursie Piosenki Eurowizji w Dublinie, zostając pierwszą polską reprezentantką w konkursie. Jej konkursowym utworem została piosenka „To nie ja!”, którą nagrała w londyńskim studiu. 24 kwietnia rozpoczęła próby do występu w finale Eurowizji. Z uwagi na zapalenie krtani i tchawicy, na które zachorowała po przylocie do Irlandii, podczas próby generalnej dla komisji jurorskich zaśpiewała fragment utworu w języku angielskim. Miał ją do tego nakłonić jej ówczesny menedżer Wiktor Kubiak, który upatrywał w tym zabiegu szansy na zwrócenie uwagi międzynarodowej prasy na swoją podopieczną. Wykonanie zostało uznane za naruszenie regulaminu konkursu, który nakazywał śpiewanie uczestnikom wyłącznie w języku ojczystym.