chromatografów gazowych) albo specyficzną metodą olfaktometrii dynamicznej (pomiary stężenia zapachowego).
W zakres psychofizyki węchu wchodzą na przykład: oznaczenia wartości progów węchowej wyczuwalności (czystych związków chemicznych i mieszanin), określanie zależności między wynikami jakościowych i ilościowych analiz próbek powietrza (obiektywna charakterystyka bodźca) a cechami zapachu (wrażenia): intensywnością (np. psychofizyczne prawo Webera-Fechnera, modele interakcji węchowych), rodzajem (charakterem) zapachu (do jakich znanych wzorców jest podobny), jakością hedoniczną (jak bardzo jest przyjemny lub nieprzyjemny).
Próg węchowej wyczuwalności Progi wyczuwalności czystych związków chemicznych Próg węchowej wyczuwalności związku chemicznego to stężenie, przy którym zapach staje się wyczuwalny. Badania progów percepcji są wykonywane „metodami limitów” lub metodą „testów różnicowych” – parzystych, trójkątowych i innych (zob. analiza sensoryczna). Ze względu na zmienność wrażliwości węchu testy sensorycznej wrażliwości trzeba przeprowadzać wielokrotnie, ograniczając do minimum wpływ innych zewnętrznych bodźców. Przyjęto, że próg indywidualny odpowiada stężeniu zanieczyszczenia w próbce, przy którym prawdopodobieństwo wyczucia zapachu przez osobę oceniającą wynosi 0,5.