Natomiast podwyższony poziom MHC II wpływa na wykrywanie wirusowych białek przez limfocyty Th, które z kolei uwalniają cytokiny (np. interleukiny lub dodatkowe ilości interferonu), co pobudza do działania inne komórki odpornościowe. Białko p53 działa również ochronnie przed niektórymi nowotworami.
Interferony takie jak IFN-γ pobudzają bezpośrednio komórki układu immunologicznego, jak makrofagi oraz komórki NK. Interferony mogą również spowodować reakcję zapalną języka, co skutkuje zaburzeniami smaku, a nawet całkowitą śmiercią kubków smakowych.
Historia W 1957 r. dwóch naukowców Brytyjczyk Alick Isaacs i Szwajcar Jean Lindenmann prowadząc badania nad zjawiskiem interferencji wirusowej w National Institute for Medical Research w Londynie, odkryli substancję wytwarzaną przez komórki łożyska kurzych embrionów po ekspozycji na unieczynniony wirus grypy . Ta substancja przeciwdziałała rozwojowi i rozprzestrzenianiu się infekcji wirusowej w organizmie przy ponownym kontakcie z wirusem. Badacze nadali temu przeciwwirusowemu czynnikowi nazwę interferon od angielskiego czasownika interfere, co znaczy „przeciwdziałać”.
Zobacz też immunoterapia immunosupresja leki immunosupresyjne fitoaleksyny – działają przeciwzakaźnie u organizmów roślinnych
Przypisy
Kategoria:Leki przeciwwirusowe Kategoria:Cytokiny Kategoria:ATC-L03