Fish był przeciwnikiem Nowego Ładu Roosevelta. Do czasu ataku na Pearl Harbor był nieinterwencjonistą, ale należał do tych członków Kongresu USA, którzy protestowali wobec traktowania Żydów w Niemczech Hitlera. 8 grudnia 1941 wygłosił swoje pierwsze przemówienie w Kongresie, w którym opowiadał się za wypowiedzeniem wojny Japonii. Później powiedział, że nigdy by o to nie prosił, gdyby był świadomy tego, co zrobił Roosevelt, aby sprowokować Japonię do ataku. Jego nieustępliwa opozycja wobec Nowego Ładu spowodowała, że Roosevelt włączył go z dwoma innymi przeciwnikami z Kongresu do swego hasła kampanii reelekcyjnej w 1940 roku, które stało się klasykiem: „Martin, Barton i Fish”. Kariera kongresowa Fisha zakończyła się (częściowo pod wpływem gubernatora stanu Nowy Jork Thomasa Deweya) w wyniku porażki w wyborach powszechnych w 1944 roku, mimo wygranej w prawyborach Partii Republikańskiej w swoim okręgu wyborczym.
Po przegranej wyborach w 1944 roku, po 26 latach w Kongresie, Fish powiedział: „Najbardziej chciałem zostać wybrany na przewodniczącego komitetu regulaminowego, aby zatrzymać marsz Ameryki w stronę komunizmu i totalitaryzmu.