Zagrała Mary w filmie Wielki kac (1950) i Angelę Vickers w melodramacie Miejsce pod słońcem (1951), przy czym za drugą z ról zebrała wiele pochlebnych recenzji. W październiku 1951, jako przedstawicielka przemysłu filmowego, wizytowała u prezydenta Trumana z okazji złotego jubileuszu amerykańskiego kina. Na początku lat 50. wystąpiła m.in. w filmie Ojciec panny młodej (1950) i jego kontynuacji, Kłopotliwy wnuczek (1951). Odnowiła również kontrakt z MGM na kolejne siedem lat z wynagrodzeniem 5 tys. dol. tygodniowo. Wystąpiła m.in. jako Żydówka Rebecca w kasowym filmie Ivanhoe (1952), Lady Patricia w Pięknym Brummelu (1954) i Helen Ellswirth w Kiedy ostatni raz widziałem Paryż (1954). Zagrała także w kilku krytycznie przyjętych przez recenzentów filmach, m.in.: Miłość lepsza niż kiedykolwiek (1952), Dziewczyna, która miała wszystko (1953), Ścieżka słoni (1954) i Rapsodia (1954). Pojawiła się także w epizodycznych rolach w filmach: Quo Vadis (1951) i Callaway Went Thataway. Coraz częściej mierzyła się z nagabywaniem i pogróżkami ze strony psychofanów. Jednocześnie jej umiejętności aktorskie były negatywnie oceniane przez krytyków, którzy zwracali uwagę też na jej piskliwy głos. W tym okresie zaczęła pobierać lekcje aktorstwa u Lillian Burns Sidney.