Rozbiór Afryki Ostatnie ćwierćwiecze XIX wieku przyniosło rosnącą rywalizację mocarstw o nowe nabytki kolonialne. Tym większą im mniej pozostawało na świecie terytoriów nie opanowanych przez Europejczyków i „białych plam” na ich mapach. Na czoło tej rywalizacji wysuwała się Wielka Brytania, która po opanowaniu Indii coraz większą uwagę poświęcała eksplorowaniu Afryki. Świeżo zjednoczone Cesarstwo Niemieckie i osłabiona klęską z Prusami, ale także aktywna w Afryce Republika Francuska chciały za wszelką cenę powstrzymać brytyjskie plany, dlatego zachęcały mniejsze państwa do wysuwania roszczeń na terytoriach, którymi same się nie interesowały. Obydwa państwa poparły konferencję zorganizowaną w 1876 w Brukseli przez króla Belgów Lepopolda II. Nazwany oficjalnie „Konferencją Geograficzną” zjazd usiłował wprowadzić zasady podziału Afryki. W jego wyniku powołano Międzynarodowe Afrykańskie Stowarzyszenie, które formalnie miało zajmować się sprawami naukowymi i filantropijnymi, w praktyce posłużyło Leopoldowi do przejęcia kontroli nad Wolnym Państwem Konga. Portugalia nie została zaproszona do udziału w Stowarzyszeniu, a Francja i Belgia powiększały swoje wpływy w Kongu, co sprzyjało zbliżeniu Lizbony z Londynem.