Historia Tło Portugalia w XIX wieku była postrzegana przez inne europejskie kraje jako peryferyjne i zacofane państwo. Uzależniona gospodarczo i politycznie od brytyjskiego sojusznika, po utracie Brazylii (1822) nie miała już żadnych wielkich kolonii. Portugalskie posiadłości w Azji stanowiły relikt z czasów Wielkich Odkryć Geograficznych i nie miały już większego znaczenia gospodarczego. Azory, Madera i Wyspy Zielonego Przylądka prosperowały, ale były to małe prowincje. Gospodarczo najwięcej znaczyły plantacje kawy i kakao na położonych u wybrzeży Afryki Wyspach Świętego Tomasza i Książęcej, a jedynymi obszarami możliwej ekspansji był interior Afryki, do którego Portugalia miała dostęp ze swoich dwóch nadbrzeżnych kolonii: Angoli i Mozambiku. Już od XVII wieku pojawiały się próby odnalezienia drogi lądowej łączącej obydwie kolonie, ale niesprzyjający Europejczykom klimat i opór miejscowej ludności afrykańskiej uczynił te plany ponad siły Portugalii.