Poczyniono pewne przypuszczenia na temat natury tegoż języka, określając go mianem doskonałego oraz przewyższającego którykolwiek z obecnie istniejących języków. Miał on być przy tym albo celestialnym językiem bogów, albo też jego adaptacją w formie przystosowanej do ludzkich ograniczeń. W swej formie pisanej miał szczególnie dobrze nadawać się do utrwalania treści objawionych przez ducha Bożego natchnienia.
Zauważano przy tym jego moc oraz piękno w oparciu o wzmiankę w Księdze Etera. Komentowano też przyszłą możliwość ponownego używania tego języka przez ludzkość, jak również i to, że święci przemawiający w językach mogą w niektórych przypadkach używać czystego języka Adamowego.
Wiążąc język Adamowy z ogółem mormońskiego kanonu pism świętych, niektórzy komentatorzy zastanawiali się, czy lamanicka królowa wspomniana w dziewiętnastym rozdziale Księgi Almy, głosząc dzięki darowi Ducha Świętego, używała właśnie tej mowy.