Po przewrocie PSChD stało się jedyną aktywną partią chadecką na polskiej scenie politycznej. W ciągu kolejnych dwóch lat część działaczy przeszła do obozu sanacyjnego. Nastąpiła reorientacja poglądów bp. Stanisława Adamskiego (w latach 1923–1926 głównego polskiego ideologa chrześcijańsko-demokratycznego), który przeszedł z pozycji chadeckich na sanacyjneKs. Henryk Olszar, Udział duchowieństwa śląskiego w życiu narodowym i politycznym II Rzeczypospolitej, SSHT 1999, t. 32, s. 131–132 [data dostępu 4 lutego 2025].. Ponadto od 11 grudnia 1927 do 1 października 1930 antysanacyjnaKs. Henryk Olszar, Udział duchowieństwa śląskiego w życiu narodowym i politycznym II Rzeczypospolitej, SSHT 1999, t. 32, s. 132 [data dostępu 4 lutego 2025]. organizacja śląska działała odrębnie, poza strukturami ogólnopolskimi.
W wyborach parlamentarnych w 1928 PSChD startowało wspólnie z PSL „Piast” w ramach Polskiego Bloku Katolickiego, który uzyskał 6,7% głosów i 33 mandaty poselskie, z czego chadekom przypadło 16. Kolejne trzy mandaty zdobyli przedstawiciele organizacji śląskiej. W Senacie PSChD otrzymało 6 mandatów. Partie powołały osobne kluby.