W Kongresówce od 1906 działało Stowarzyszenie Robotników Chrześcijańskich w Królestwie Polskim, a w prowincjach zabranych Stowarzyszenie Katolickie Robotników na Wileńszczyźnie. W zaborze austriackim od 1908 istniało Stronnictwo Chrześcijańsko-Socjalne. W 1918 w Galicji powstało Chrześcijańsko-Narodowe Stronnictwo Robotnicze. W dniach 7–8 września 1919 w Krakowie odbył się I Zjazd Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji, na którym chadeckie ugrupowania połączyły się w jedną partię.
Chrześcijańsko-Narodowe Stronnictwo Pracy
W maju 1920 PSChD przemianowało się na Chrześcijańsko-Narodowe Stronnictwo Pracy. Jego organem prasowym była „Siła”. W 1922 w skład ChNSP weszło Chrześcijańskie Zjednoczenie Ludowe. 16 sierpnia tego samego roku ChNSP weszło w skład koalicji Chrześcijański Związek Jedności Narodowej (tzw. Chjena) wraz ze Związkiem Ludowo-Narodowym, Narodowo-Chrześcijańskim Stronnictwem Ludowym i Chrześcijańsko-Narodowym Stronnictwem Rolniczym. W wyborach parlamentarnych w tym samym roku koalicja zdobyła 28,81% głosów, uzyskując 163 mandaty poselskie (na 444) i 48 (na 111) senatorskich. Samemu ChNSP przypadły 44 mandaty poselskie i 7 senatorskich (największe poparcie uzyskało na terenie byłego zaboru pruskiego i Śląska Cieszyńskiego, a najmniejsze w Galicji). Partie powołały oddzielne kluby.