Istnieje jednakże prostszy, szczególnie dla celów implementacyjnych, sposób deszyfrowania. Wymaga on wykonania operacji „odwrócenia” hasła, jak poniżej: K2(i) = [26 – K(i)] mod 26 gdzie K(i) – kolejna litera słowa kluczowego, numerowane A=0, B=1 itd., a K2(i) – kolejna litera hasła „odwróconego”. 26 oznacza liczbę liter alfabetu łacińskiego.
Efektem działania takiego przekształcenia dla hasła „TAJNE” będzie słowo „HARNW”.
Następnie należy na szyfrogramie wykonać operację szyfrowania z otrzymanym hasłem. Wynikiem, jak można się przekonać, będzie postać jawna tekstu.
Oryginalny szyfr Vigenère’a Oryginalny szyfr Vigenère’a używał autoklucza, pierwsza litera klucza była ustalana, a kolejnymi literami były kolejne litery tekstu jawnego.
Niech naszą literą szyfrującą będzie „N”: tekst jawny: TO JEST BARDZO TAJNY TEKST klucz: NT OJES TBARDZ OTAJN YTEKS tekst zaszyfrowany: GH XNWL UBRUCN HTJWL RXOCL
Odszyfrowanie przebiega w następujący sposób: pierwszą literę szyfrogramu odszyfrowywujemy ustaloną literą („N”), kolejne litery dopiero co odszyfrowanymi literami:
G N → T H T → O X O → J ...
szyfrogram: G H X N W L ... klucz: N T O J E S ... tekst odszyfrowany: T O J E S T ...
Szyfr ten, ze względu na to, że długość klucza była równa długości tekstu jawnego, opierał się analizie statystycznej.