Pozostałymi przedstawicielami tej teorii są między innymi James Clifford i Michael Foucault. Według nich dyskursy zawsze są wytwarzane przez dominujące systemy społeczne. Wytwarzanie dyskursu jest związane z kontrolowaniem i selekcjonowaniem wiedzy. Próba poznania Orientu jest więc zapośredniczona w dychotomii i powstaniem terminu „Innych”. Nie są oni odpowiednio reprezentowani i są postrzegani w sposób stereotypowy.
Rozwój koncepcji orientalizmu znacząco przyczynił się do dalszego rozwoju teorii postkolonialnej.
Orientalizm w sztuce Główną ramą analizy sztuki w kontekście orientalizmu jest sposób ukazania postaci. Fascynacja egzotyką jest widoczna w malarstwie od XVIII wieku. Szczególnie widoczne było w późnym baroku i rokoko, gdzie popularne były portrety w strojach tureckich oraz sceny haremowe. Za przedstawicieli tego stylu można uznać artystów takich jak: Charlesa Van Loo, François Boucher, Francesco Guardi. Warto zwrócić, że przedstawienie było często oparte tylko i wyłącznie na własnym wyobrażeniu i nie było poparte rzeczywistą podróżą.
Szczególną uwagę należy również zwrócić na przedstawienie kobiet. Są one często ukazane w kontekście sensualnym lub stricte erotycznym. Przykładami tego mogą być prace: Algierskie Kobiety (1834) Eugène Delacroix oraz Wielka odaliska (1814) i Łaźnia Turecka (1862) autorstwa Jean Auguste Dominique Ingres.
Przypisy
Kategoria:Motywy Kategoria:Prądy literackie Kategoria:Malarstwo