W epoce wiktoriańskiej szczególnie silne w kulturze europejskiej były motywy indyjskie – Indiami interesowali się Schopenhauer, Nietzsche, Deussen. Wzmogły się one znacznie w okresie modernizmu i symbolizmu, łącząc się ze spirytualizmem i ezoteryzmem. W tym samym okresie po raz pierwszy wielką popularność zdobyła sobie kultura japońska. W literaturze polskiej przełomu XIX i XX w. orientalizm widoczny jest szczególnie mocno w twórczości Leśmiana, Antoniego Langego, Wincentego Koraba-Brzozowskiego, Wacława Rolicz-Liedera i Micińskiego.
Przedstawiciele mały|Eugène Delacroix, Algierskie Kobiety (1834) Za jednego z najważniejszych badaczy tego tematu uważa się Edwarda Saida. W 1978 roku opublikował on książkę „Orientalizm”. Jednym z fundamentów jest założenie istnienia trwałego podziału na „Zachód” i „Wschód”, czyli na „nas” i „ich”. Opiera się on przeświadczeniu o wyższości Europy i zacofaniu „Orientu”. Opozycja ta jest podtrzymywana przez instytucje i kulturę. Akademia, organizując studia orientalistyczne przekazuje wiedzę i tę określoną wizję świata, przez co utrzymuje się ten podział.