Według nich Dżafar as-Sadik miał ogłosić śmierć swojego najstarszego syna jako wybieg, chcąc chronić go przed prześladowaniami ze strony Abbasydów. Imamiccy herezjografowie An-Nawbachti (zm. po 912) i Al-Kummi (zm. 913/914) nazywali tę grupę „czystymi ismailitami” (isma’ilijja chalisa). Druga grupa zaakceptowała śmierć Isma’ila, jednak nadal uważała go za prawdziwego imama i podtrzymywała pogląd, że w tej sytuacji imamat przeszedł na jego syna, Muhammada. An-Nawbachti i Al-Kummi nazywają tę grupę mubarakijja, od przydomku Isma’ila Mubarak – „Błogosławiony”. Mubarakijja twierdzili, że od czasów Husajna imamat nie może być przekazywany z brata na brata i z tego powodu nie mogą być uznane roszczenia braci Isma’ila.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Imamowie szyiccy Kategoria:Arabowie epoki Umajjadów Kategoria:Urodzeni w VIII wieku Kategoria:Zmarli w VIII wieku Kategoria:Ludzie związani z kalifatem Abbasydów