przeszła do historii pod nazwą Masakra w Richburgu. Rozpoczęto ją o godzinie 11 pod gołym niebem, przy palącym słońcu i w temperaturze przekraczającej 30 stopni w cieniu. Trwała 2 godziny 16 minut i 23 sekundy, była krwawa, zacięta, obaj bokserzy zmasakrowali się wzajemnie, byli u kresu wytrzymałości, ale żaden nie chciał ustąpić. Wreszcie po 75 rundach sekundant Kilraina poddał swojego zawodnika w obawie o jego życie. Po tym pojedynku wielbiciele Sullivana ufundowali mu wspaniały pas, ozdobiony złotem i 397 brylantami - pierwowzór dzisiejszych pasów mistrzowskich.
Walka ta po raz pierwszy była poprzedzona krótkimi notatkami w prasie, opisującymi treningi obu zawodników. Prasa spekulowała także, na temat miejsca rozegrania pojedynku. Tradycyjnie za centrum walki na gołe pięści uznawany był Nowy Orlean, jednakże gubernator Luizjany zakazał walk w swoim stanie. Sullivan trenował miesiącami w Belfast pod kierunkiem Williama Muldoona, którego największym problemem było trzymanie Sulivana z dala od alkoholu. Raport z treningu Sullivana w Belfaście został napisany przez Nellie Bly i został w opublikowany w New York World