W 1992 bronił wywalczonego rok wcześniej tytułu kartingowego Mistrza Świata w klasie Formuła K, jednak ostatecznie został sklasyfikowany dopiero na 19. pozycji. W 1993 zadebiutował w Formule 3 startując w 6 wyścigach włoskiej edycji tej serii wyścigowej, jednakże nie zdobył w nich punktów. W tym samym roku wziął również udział w Pucharze Świata kartingowej klasie Formuła Super A zajmując ostatecznie 3. miejsce. W 1994 ponownie startował w tej klasie zdobywając tytuły Mistrza Europy i Ameryki Północnej, jednak w Mistrzostwach Świata zajął dopiero 30. miejsce. Ponadto w tym samym roku zdobył tytuł Mistrza Świata w klasie Formuła C. Wziął również udział w jednym z wyścigów brytyjskiej serii Formuły 3, jednak nie zdobył w nim punktów. Rok 1995 był ostatnim rokiem startów Trulliego w wyścigach kartingowych. Zdobył on tytuł Mistrza Włoch w klasie 100 International, w Mistrzostwach Europy klasy Formuła Super A zajął 3. miejsce, a w Mistrzostwach Świata klasy Formuła C został sklasyfikowany na 6. pozycji. Wziął również udział w 12 z 16 rozegranych wyścigów niemieckiej edycji Formuły 3 wygrywając dwukrotnie. W klasyfikacji generalnej zajął ostatecznie 4. pozycję z dorobkiem 95 punktów. Wystartował także w kończącym sezon Grand Prix Makau, uznawanym za nieoficjalne Mistrzostwa Świata Formuły 3, gdzie zajął 2. miejsce.