Niektórych z tych genów też jednak dotyczyła konwergencja, czego przykładem TGFB i sygnałowe BMP.
Systematyka Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1808 roku australijski odkrywca i przyrodnik George Prideaux Robert Harris, nadając mu nazwę Didelphis cynocephala. Miejsce typowe to Tasmania, Australia. Dokładniej Harris podał sąsiedztwo najwyższej górskiej części Van Diemen’s Land. Holotyp prawdopodobnie już nie istnieje.
Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten gatunek za monotypowy, niemniej materiał kopalny wymaga dalszych badań. Uznaje się go za jedynego przedstawiciela swej rodziny, który dotrwał do czasów współczesnych. W obrębie Dasyuromorpha zajmuje pozycję bazalną.
Analizę filogenetyczną przeprowadzili Rovinsky i inni. Uwzględniono 80 cech morfologicznych. Po usunięciu Maximucinus muirheadae z macierzy danych konsensus 30 drzew największej parsymonii przedstawia się następująco (zmodyfikowano, barwą jasnopomarańczową zaznaczono rodzinę wilkoworowatych, barwą pomarańczową zaś rodzaj wilkowór):
Etymologia Thylacinus: thulax, θυλακος thulakos „wór”; κυων kuōn, κυνος kunos „pies”. cynocephalus: gr.