Sprawowanie kontroli nad tymi terenami granicznymi w okresie rozstrzygającym o podziale między Rosję, Chiny i Imperium Brytyjskie tamtejszych stref wpływów miało dla tego ostatniego ogromne znaczenie strategiczne. W 1891 r. obaj władcy w Dolinie Hunzy, a szczególnie tham Hunzy, działali przekonani o swojej zdolności stawienia czoła zarówno Rosjanom, jak i Brytyjczykom w utrzymaniu niezależności swoich państewek, a tę wiarę w swą silną pozycję opierali na lennej przynależności do Chin. Brytyjczycy gromadzili kolejne wiadomości o utrzymywaniu przez Safdara Ali Chana równocześnie bezpośrednich kontaktów z rosyjskimi wysłannikami. Thamowie nie dotrzymywali ponadto układu, który w 1889 r. zawarł z nimi Political Agent w Gilgit płk. Algernon Durand, przewidującego, że w zamian za odstąpienie od napadów i rabunków na szlakach handlowych w Dolinie Hunzy (od stuleci Hunzakuts byli postrachem karawan wędrujących z północy na południe przez przełęcze ponad Doliną Hunzy) oraz zgodę na pobyty w dolinie brytyjskich oficerów łącznikowych, wypłacane będzie thamom coroczne „odszkodowanie”. Nie dość, że Hunzukuts nadal łupili karawany i domagali się coraz wyższych pensji, to jeszcze w maju 1891 r.